ક્યાં સુધી

Ahmedabad : Tuesday, June 29, 2020.
સંસ્થા તરીકે  આદિવાસી વિસ્તારોમાં કામો શરૂ કર્યા ત્યારે આ વિસ્તારોમાં વખતો વખત જવાનું શરૂ થયું...
મિટિંગ માં ઘણી વાર અપ મૃત્યુ ના બનાવો સાંભળવા મળે. 17 -18વર્ષ થી માંડી ને 23-24 વર્ષ સુધીના યુવક યુવતીઓ નો સાથે એક જ ઝાડ પર લટકતો ફોટો લોકો બતાવે
લોકો સાથે થોડી વાત કરીએ એટલે ખ્યાલ આવે કે લોકોને તો બધું જ ખબર છે.. "કેમ કેસ ન થયો"? " બેન માં બાપ તૈયાર ન થાય.. અથવા ગામે નક્કી કર્યુ.. પતાવટ કરી નાખી..  1-2લાખ સુધી આ રકમ હોય... ...પ્રેમ કરતા હતા... એકજ ગામના થાય.. એટલે ભાઈ-બેન જ કહેવાય... એટલે મારી નાખ્યા...લોકો બધું જ કહે....
આ બધી ચર્ચા ચાલે.. ત્યારે અંદર ભયંકર ગુસ્સો ભેગો થતો જાય... કેમ આને રોકી ના શકીએ? આટલો મોટો સમાજ છે.. આટ આટલા સંતો, મહંતો... આશ્રમો... નેતાઓ, સામાજીક કાર્યકર્તાઓ... નેતાઓ... અને પોલીસ તંત્ર.. અને આખી સરકાર.. આને રોકવું શક્ય જ નથી.. એમ માનીને કેમ બેઠા છીએ આપણે બધા.. .ક્યાં સુધી?....

આપણે કોઈ ના ગુલામ નથી? સાચે?

 Ahmedabad: Friday, June 26, 2020.

રોજ નિજ જેમ જ ઓફિસ નો દિવસ. પણ આજે ઓફિસ ના કામ ન સંદર્ભ એક વ્યક્તિ સાથે થયેલ સંવાદ થી થોડી ડિસ્ટર્બ થઈ. મેં એમને ખુબજ અગત્યની એવી વાત કરી, અને એમણે એવાત સાવ ઝાટકી નાખી... એકદમ રૂક્ષ એવો વ્યવહાર... નિસ્બત વગરનો..

થોડી વાર માટે લાગ્યું કે તેઓ ને કશી  પડી ન હોય તો આપણે પણ એવુંજ થવાનું... પણ પછી તરતજ મેં બુદ્ધિ ને "STOP" નો સિગ્નલ આપ્યો. " એ જે રીતે પણ વર્ત્યા, પણ મે શું વિચાર્યું? મારુ વિચારવું અને ફિલ કરવું એ કોઈક વ્યક્તિના સારા અને ખરાબ વર્તન પર નિર્ભર છે. એમણે સારી રીતે વાત કરી હોત તો હું સુખી, અને ખરાબ વાત કરી તો હું દુઃખી..

આ તો ગુલામી ની નિશાની છે... નહિં ગુલામી જ છે... વિચારોની, મનની...

પરિસ્થિતી, એમનો વ્યવહાર, મારો એક હાથ છે અને મારા વિચારો બીજો હાથ છે... એ ચોંટેલા નથી...

જુદા છે. મારા વિચારોથી ભાવનાઓ જન્મે છે, અને વિચારો કેવા હશે તે મારી choice છે.... આજ થી અસ equation હું મગજ માં ફિટ કરી દઈશ...

બસ એ વ્યક્તિ માટે ખૂબ બધી દુવાઓ મોકલી... અને ગુલામી માંથી મુક્તી મેળવવાના માર્ગ પર એક કદમ આગળ વધી....

પંક્તિ