જ્યાં સુધી મન ને આદત ન પડે .....

જ્યાં સુધી મન ને આદત ન પડે 

ન ગમતા અવાજ માટે બારણું ખોલવાની 

જ્યાં સુધી કાન ને આદત ન પડે 

જાકારો સાંભળીને પણ મૃદુ બોલવાની

ત્યાં સુધી.... તો એ મનને ગણકારીશ નહિ

એને પંપાળીશ નહીં...એને મનાવીશ નહિ...

રહેવા દે એકલું.. અહમ ના અંધારામાં...

ભલે ને ધમ પછાડા કરતું..!! એને સમજાવીશ નહિ..

લાંબી દૌડ થી આવેલા ખેલાડી ની જેમ

હાંફતું હંફાતુ આવશે એક સાંજે ઘેર 

ગમા અણગમા બધું છૂટી ગયું હશે ક્યાંય

ધ્રુજતા હશે પગ જાણે હમણાં થઇ જશે ઢેર 

ત્યારે માત્ર તું કઈ ન બોલતો ..

ના પૂછતો કોઈ સવાલ.. ના એને રોકતો ..

બને હાથ ફેલાવી એને આવકારજો 

હું છું....અહીં જ છું....એહસાસ કરાવજો...

फर्क सिर्फ इतना .....

कभी हार ....कभी जीत
कितनी वाजीब है यह रीत...!
फर्क इतना की...आज सच हारा
और झूठ की फिर से हुई जीत ..!!

कभी सुख.. तो कभी दुःख
दोनो मिलेंगे याद रख...
फर्क सिर्फ इतना कि,... सुख तू बांट
और दुःख अपने पास रख...!!

कभी धूप कभी छांव
सब कुछ है तेरे गाँव
फर्क इतना कि ....धूप है आज
और आनेवाली कल है छांव ..!!

कभी आँसू ..कभी हँसी
दोनो ही है आँखो में बसी
फर्क इतना कि ...आँसू पी ले
और होंठो को दे सिर्फ हँसी ..!!

कभी जीवन... कभी मौत
दोनो से रख प्यार बहुत
फर्क सिर्फ इतना.. कि ऐसा जी ले
मौत से पहले न आये मौत ...

જ્યારે જોવાનું હતું....

જયારે જોવાનું હતું...
ત્યારે મેં આંખ મીંચી
ઝળહળતી રોશનીને
બેઠો સપના વેંચી ...

જયારે સાંભળવાનું હતું
ત્યારે ભર્યું કાનમાં રુ...
ચીસા ચીસ ને બુમાબુમ
મને લાગ્યું કાવતરું

જયારે બોલવાનું હતું
ત્યારે મોઢામાં ભર્યા મગ
મારુ શુ? મને શું?
તેનાથી શું બદલાશે જગ?

જયારે ભેગા ચાલવાનું હતું
ત્યારે ખુલ્લા જ હતા પગ
પણ આંખ, કાન ને મોઢા વગર
ગુલામ શરીર ..ગુલામ મગજ...