જ્યાં સુધી મન ને આદત ન પડે .....

જ્યાં સુધી મન ને આદત ન પડે 

ન ગમતા અવાજ માટે બારણું ખોલવાની 

જ્યાં સુધી કાન ને આદત ન પડે 

જાકારો સાંભળીને પણ મૃદુ બોલવાની

ત્યાં સુધી.... તો એ મનને ગણકારીશ નહિ

એને પંપાળીશ નહીં...એને મનાવીશ નહિ...

રહેવા દે એકલું.. અહમ ના અંધારામાં...

ભલે ને ધમ પછાડા કરતું..!! એને સમજાવીશ નહિ..

લાંબી દૌડ થી આવેલા ખેલાડી ની જેમ

હાંફતું હંફાતુ આવશે એક સાંજે ઘેર 

ગમા અણગમા બધું છૂટી ગયું હશે ક્યાંય

ધ્રુજતા હશે પગ જાણે હમણાં થઇ જશે ઢેર 

ત્યારે માત્ર તું કઈ ન બોલતો ..

ના પૂછતો કોઈ સવાલ.. ના એને રોકતો ..

બને હાથ ફેલાવી એને આવકારજો 

હું છું....અહીં જ છું....એહસાસ કરાવજો...